Geplaatst op 3 Reacties

Signaaltrompet

Er klinkt luid getoeter, een aankondiging.
De meerkoet rent razendsnel, klapperend met zijn vleugels over het water, trekt een opspattend spoor door het net nog zo gladde oppervlak.
Met zijn scherpe snavel laag vooruit gestoken trekt hij fanatiek ten strijde, overtuigd van zijn eigen kracht om de vijand neer te halen.

© S. Van Deudekom

Geplaatst op 2 Reacties

Ergernis nummer 1

Lang geleden was er een persoon of misschien waren het meerdere personen, dat weet ik niet, die een briljant idee hadden. Het idee werd heel goed ontvangen en het werd ontworpen. Inmiddels is dat idee van toen wereldwijd verspreid en uitgebreid. Het is onze befaamde prullenbak, kliko, afvalbak, vuilcontainer of hoe je het dan ook noemen wilt, bedoeld om onze  aarde zo schoon mogelijk te houden. Je vindt ze buiten op straat, in je achtertuin of onderin je aanrechtkastje. Iedereen weet waar ze voor bedoeld zijn….toch? Hoe komt het dan toch dat het vuil niet in, maar rondom prullenbakken, in bosjes, op straat, in sloten, langs snelwegen in de berm, overal ligt! Waarom zorgen we zo slecht voor onze mooie wereld…
Er komt een moment dat er een ommekeer komt, dat de aarde klaar is met protesteren en het op geeft. Dat gaan velen van ons waarschijnlijk niet meer meemaken, maar op een dag zal een stukje onbevuilde en ongeschonden natuur slechts een herinnering zijn aan wat ooit was…

image

Geplaatst op

Wandeling

In stilte volg ik het zachte, natte pad dat zwak verlicht wordt door het schijnsel van de maan. Ik voel de koude mist op mijn gezicht, kijk naar de vrolijk bewegende rode lampjes tussen de bomen en hoor geritsel van pootjes in het hoge gras. Niets anders dan rust zo vroeg in de ochtend. Ik denk aan jullie, tegen wie ik niets meer zeggen kan. Niets meer dan sprekende gedachten die niet meer beantwoord zullen worden, niet meer in dit leven, misschien daarna… Langzaam maakt donker plaats voor schemer, het einde van de wandeling nabij. Ik stamp mijn laarzen schoon, de hondjes schudden druppeltjes uit hun vacht en in de verte fluit een merel: het is tijd voor een nieuwe dag!

 

 

Copyright: S. van Deudekom

Geplaatst op 2 Reacties

Ik herinner mij…

Ik herinner mij dat ik als klein meisje in een hoekje van de woonkamer met mijn poppenhuis en playmobil speelde. Mijn poppenhuis had een échte deurbel en de lampjes in de kamers met ieniemienie lampenkapjes konden allemaal branden. Er stonden meubels in, die ik iedere keer weer ergens anders neerzette. Ik hield van verandering. In mijn poppenhuis woonde een gezin met kinderen en o, wat hadden die het goed! Voor het huis hadden ze een eigen speeltuin met een wip, een glijbaan en draaimolen. Er waren paarden, varkens met biggetjes en kippen met kuikentjes en natuurlijk was er een hond. Het was er echt een gezellige boel. Uren speelde ik ermee, geconcentreerd en helemaal van de wereld. Mijn moeder had geen kind aan mij.

Later stond op precies diezelfde plek mijn vaders computer, een MS-DOS, heette dat. Zo’n lelijke grote kast met floppydisks. Ik weet nog dat ik daar zo nu en dan spelletjes op deed zoals Alley Cat, een poesje wat allerlei opdrachten moest uitvoeren zonder verslonden te worden door een kwaadaardige hond of te verzuipen in een kom met vissen. Ik hoor het repeterende muziekdeuntje nog naklinken in mijn hoofd. Wat een mens al niet onthoudt aan onzin.

Maar goed, mijn poppenhuishoekje was veranderd in een computerhoekje. Ik probeerde me laatst dat moment te herinneren dat ik plotseling te oud was voor mijn poppenhuis en deze opgeruimd werd. Ik kan het me echt niet voor de geest halen. Ik vraag me af hoe ik me voelde op dat moment. Misschien maakte het niet meer uit omdat ik nu ook mijn barbiepoppen had waarmee ik speelde. Zij gingen de weide wereld in, vertoefden zomers in de tuin, zwommen in het heldere water van de vijver waar oranje goudvissen aan hun teentjes knabbelden. Tot ik ook daar te oud voor werd, spelen als een kind. Nu was ik een jong tienermeisje, dat met een dikke bruine boekentas tussen haar zwart rubberen snelbinders geklemd, iedere dag naar de middelbare school fietste, waar ik met mijn jampotglazen niet bepaalt in de smaak viel. Maar als ik van school naar huis reed en helemaal alleen was, fantaseerde ik stiekem dat mijn fiets een paard was en dat ik galoppeerde door de bossen. In mijn beleving was dat ook echt zo. Op die momenten ritselden de boombladeren in de wind, bonkten de hoeven in het zand. Ik kon het zweet van het paard ruiken. Wat was ik toen goed in visualisatie! Maar hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het wordt. Het leven hakt erin. Geen tijd meer voor verzinsels, weg met die fantasieën, of toch niet.

Soms als ik in de stad ben en langs een speelgoedwinkel loop, ga ik naar binnen, alleen maar om te kijken naar het playmobil en de barbiepoppen. Daar is het allemaal mee begonnen, het verzinnen van verhaaltjes en later het verwoorden ervan op papier. Er zullen tijden zijn dat het moeilijker is maar verdwijnen zal het nooit, want bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Geplaatst op

Dropveters

Ik was jarig en als je jarig bent, sta je in de belangstelling. Dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde niet middenin een kring staan en bekeken worden door al mijn klasgenootjes.
Ze zongen dat stomme liedje: ‘jarige Jop gaat nooit verloren, trek ‘r aan haar oren, trek ‘r aan haar oren’ en dan kwamen ze naar voren met die grijpers, bah!
Ik heb nooit begrepen wat daar nu zo leuk aan was. Trek aan je eigen oren!
Die muts van karton, hoewel ik die best mooi vond, wilde ik ook niet op, want die kriebelde op mijn hoofd en die gekleurde franjes aan de zijkant hingen voor mijn gezicht. Steeds als ik de muts van mijn hoofd trok, zette de juf of mama hem weer op mijn hoofd. Toch bleef ik hem stug afzetten.
Lieten ze me nu maar gewoon met mijn traktatie rondgaan, een bak vol met van die opgerolde dropveters, dan konden ze me ook niet meer plagen. Dan konden ze aan die veters trekken in plaats van aan mij!

Geplaatst op 2 Reacties

Terug in de tijd …

In 2007 bracht ik een Engelstalig boek uit in eigen beheer.

Wat oorspronkelijk alleen was bedoeld voor mijn idool Josh Groban, werd een klein succes!

Ik ontdekte de Amerikaanse zanger Josh Groban toen ik op een avond naar de serie Ally McBeal keek, waarin hij een gastrol had. Toen hij begon te zingen, viel mijn mond letterlijk open. Zijn muziek is een inspiratie voor velen en zo ook voor mij. Ik was direct een fan!

Als fan wilde ik hem op een speciale manier bedanken voor zijn bijdrage in de wereld van muziek. Ik besloot daarom een boek voor hem te maken over mijn avonturen als fan in de vorm van gedichten, andere teksten en foto’s. Natuurlijk wilde ik hem dit uiteindelijk ook overhandigen, maar dat was van latere zorg. Ik begon…

‘But then there was a man. A man with a voice and his name was Josh Groban. He just sang a song and everything changed. I was reborn.’

Terwijl ik bezig was met dit project, liet ik op een goede dag mijn hondje uit. Destijds woonde ik nog in de binnenstad van Den Bosch. Ik liep in de buurt van het Brabants Dagblad, toen ik aangesproken werd door een vreemde man met een grote baard. Ik weet nog dat ik dacht: wat moet die rare vent nu van me? De man bleek heel erg vriendelijk. Hij zei dat hij mij regelmatig met mijn kooikerhondje zag lopen als hij aan het werk was. Het bleek dat hij net zo gek was op kooikerhondjes als ik. Ik vroeg hem waar hij dan werkte en hij wees naar het gebouw van het Brabants Dagblad.
‘Ow wat leuk!’ riep ik. ‘Daar zou ik ook wel willen werken.’
Hij begon te lachen en vroeg mij of ik schreef. Ik begon te vertellen over mijn project, waarna hij zich aan mij voorstelde en mij zijn kaartje gaf. Als ik klaar was, wilde hij dat graag weten.

Soms denk ik wel eens dat dat het moment is geweest dat de zogeheten bal is gaan rollen. Het gaf me een goed gevoel dat er iemand was die het interessant vond wat ik deed. Dat gevoel ga je uitstralen en uitdragen en er komt iets op gang. Het universum werkt ineens mee op een manier die je nooit voor mogelijk hield.

Natuurlijk zat ik door het schrijven van mijn boek en het volgen van nieuws over Josh op verschillende forums, overal met mijn neus bovenop. Ik hield alles in de gaten. Dankzij een mede-fan kreeg ik de uitzonderlijke kans om Josh kort te ontmoeten tijdens zijn Cd-presentatie in Berlijn. Daar had ik de mogelijkheid hem over mijn boek te vertellen. Hij vond het geweldig en hij was heel benieuwd naar het eindresultaat. Als dat geen motivatie is, dan weet ik het ook niet meer!

Er waren steeds meer mensen, andere fans van Josh, die geïnteresseerd raakten. Plotseling was dat wat ik maakte niet alleen voor mijn idool, maar ook voor zijn fans. Fans uit Nederland, Duitsland en zelfs Amerika! Er was een kleine uitgeverij die het uit wilde geven, maar het was zo’n persoonlijk project dat ik besloot het in eigen beheer te houden. Ik kwam in contact met een Amerikaanse fan die heel graag mijn boek wilde redigeren. Dat was natuurlijk geweldig! Samen met mijn vader ontwierp ik de cover en toen ik een eerste oplage had laten drukken, belde ik de journalist. Het verhaal rondom mijn project kwam groots in het Brabants Dagblad te staan.

Niet lang daarna werd ik door iemand van Omroep Brabant Radio gebeld. Hij wilde mij graag telefonisch interviewen tijdens de uitzending. Het interview werd vlak na mijn boekpresentatie afgenomen.

De redactie van Omroep Brabant televisie, die toevallig net bezig was met een item over ‘het fan zijn’, kreeg er ook lucht van en zo zat ik op een goede dag ook met een cameraploeg in mijn huiskamer. Het moest niet gekker worden!! Maar dat werd het wel…

Want dat waar ik zo hard voor gewerkt had, gebeurde!! Ik mocht mijn boek, na het concert in Amsterdam, persoonlijk aan mijn idool overhandigen. Mijn doel was bereikt! Mijn droom was uitgekomen!

Josh signeerde één van mijn boeken voor mij. Hij schreef:

‘You wrote a book! How cool is that?! I’m deeply flattered and honored to have a fan like you. Thank you!’