Tagarchief: cadeautje

Vertel eens vlinder….

Cadeautje en boodschap van moeder natuur.

Houd moed, het komt weer goed 😘

Even geen feestjes

🇾🇪 Vandaag heb ik, oudoom Blue, een praatje gemaakt met mijn neefjes in de zon. Sprok was een beetje depressief, zoals je op de eerste foto kunt zien. Hij voelde zich slecht omdat mijn welkomstfeest eerst niet door kon gaan omdat hij uit een boom viel en zijn been brak, en nu niet door kan gaan vanwege het corona-virus dat rondgaat. Het is een beetje eng, dat virus, vinden jullie ook niet? We weten niet of kabouters en feetjes het virus kunnen krijgen, maar we gaan geen risico’s nemen. Ik zei tegen Sprok dat hij zich niet rot moet voelen. Er hoeft niet per se een feest ter ere van mij gegeven te worden, en ik heb inmiddels toch iedereen al ontmoet. Het is veel belangrijker om allemaal gezond te blijven. Gelukkig had ik een verrassing in petto om mijn beide neven op te vrolijken.

Zoals je op de andere foto’s kunt zien, heb ik ze de cadeaus gegeven die ik uit Finland heb meegenomen. Eerst liet ik ze de grote bloemen- en plantenencyclopedie zien. Ik denk dat de feetjes er erg blij mee zullen zijn.

Vervolgens liet ik ze de houten fluit zien, handgemaakt door een kaboutervriend uit Finland. Chip was verrukt. Hij vroeg me meteen om hem te leren spelen. Natuurlijk ga ik het hem leren!

Het laatste cadeau is heel bijzonder. Het is een diamant die ik zelf heb gevonden in één van de grotten die ik heb verkend. Ik liet mijn neefjes zien hoe mooi hij schittert in het zonlicht.

De diamant is een perfect cadeau voor een heel speciale gelegenheid, bijvoorbeeld wanneer een van mijn neefjes ooit met een lief kaboutermeisje trouwt en haar een mooi huwelijkscadeau wil geven. Tot die tijd bewaren we de diamant op een veilige plaats.

Sprok en Chip waren erg blij met de cadeaus. Ze kunnen niet wachten om ze aan de feetjes te laten zien.

🇬🇧 Today I, Great Uncle Blue, had a chat with my nephews in the sun. Sprok was a little depressed as you can see in the first picture. He felt bad because first my welcome home party was cancelled because he fell from a tree and broke his leg, and now they cannot throw a party because of the Corona virus that’s going around. It is a bit scary, don’t you think so? We don’t know if we gnomes and fairies can get the virus, but we are not going to take any risks. I told Sprok not to feel bad. I don’t necessarily have to have a party in my honor and I’ve met everyone already anyway. It is more important to all stay healthy. Fortunately, I had a surprise in store to cheer up both my nephews. As you can see in the other pictures I gave them the gifts that I brought from Finland. First I showed them the big flower and plant encyclopedia. I think the fairies will be very happy with it. Then I showed them the wooden flute, handmade by a gnome friend from Finland. Chip was thrilled. He immediately asked me to teach him to play. Of course I will teach him! The last gift is very special. It is a diamond that I found myself in one of the caves I explored. I showed my nephews how beautifully it shines in the sunlight. The diamond is a perfect gift for a very special occasion, for example when one of my nephews ever marries a sweet gnomegirl and wants to give her a beautiful wedding gift. Until then we will keep the diamond in a safe place. Sprok and Chip were very happy with the gifts. They can’t wait to show their fairy friends.

Liefs van moedernatuur

Een emotioneel weerzien

🇾🇪 Oudoom Blue werd vanmorgen na een goede nachtrust wakker in zijn tent. Net toen hij klaar was om zijn neefjes te zoeken, vonden zijn neefjes hem al! Ze kwamen namelijk kijken van wie de tent was die in de tuin stond. Oudoom Blue! riepen ze uit toen ze hem zagen. Oudoom Blue opende zijn armen en omhelsde zijn beide neefjes. Ze werden alle drie een beetje emotioneel, want het is natuurlijk al even geleden dat ze elkaar voor het laatst zagen. Chip bood aan de knapzak van oudoom Blue voor hem naar huis te dragen. Sprok moest van oudoom Blue ook even de koffer uit de tent pakken omdat daar, zo hij vertelde, cadeautjes in zitten die hij voor hen en hun feeënvrienden heeft meegenomen. Chip zei dat ze binnenkort een welkomstfeest voor hem geven. Dat vindt hij helemaal geweldig. Hij is altijd in voor een feestje en hij kan niet wachten om iedereen te ontmoeten.

🇬🇧 Great Uncle Blue woke up this morning after having a very nice and long sleep in his tent. Just when he was ready to go and look for his nephews, his nephews already found him! They came to check out who’s tent it was, standing in the garden. Great Uncle Blue! they called out when they saw him. Great Uncle Blue opened his arms and hugged both of his nephews at the same time. They became a little emotional, because it was so long ago since they last saw eachother. Chip offered to carry Great Uncle Blues sack home. Sprok had to take the suitcase from the tent as well because, as great uncle Blue said, it carries presents for them and their fairy friends. Chip told him they’ll soon throw a welcome back party for him. Great Uncle Blue is honored and very happy. He is always in for a nice party and can’t wait to meet everyone.

Kus

Tijdens mijn avondwandeling rond de plas met mijn hondjes, liep ik in alle stilte na te denken. In gedachten praatte ik tegen mijn moeder. Ik vertelde haar dat ik diep vanbinnen geloof dat zij en andere overleden dierbaren er op een bepaalde manier nog zijn, maar dat het soms wel verdomd moeilijk is om daar aan vast te houden, omdat je niet meer met ze kunt praten, ze niet meer kunt zien en ze niet meer even een knuffel of een kus kan geven. Op dat moment liep ik de bocht om, keek uit over het water en keek naar de lucht die oranje begon te kleuren door de ondergaande zon en ik zag het kusje wat aan de hemel stond. Voor mij was dat een teken, een cadeautje, een kusje terug. Een ander zou misschien denken wat nou kusje terug, het zijn gewoon de strepen van een paar vliegtuigen die elkaar gekruist hebben, en dat is feitelijk natuurlijk ook zo, maar het gaat niet om dat kruisje in de lucht, maar om het moment waarop ik het zag. Dat specifieke moment, alsof het zo heeft moeten zijn dat ik juist op dat moment naar boven keek, alsof dat zo gestuurd werd. Ik blijf het altijd zeggen: toeval bestaat niet.

De kleine helper

Vlinder zweeft op een zuchtje wind, laat zich leiden door het lokkende zoet.

Eindelijk, daar is het!

Ze rook het al van heel ver. Het maakte haar dromerig en vol van verlangen. Nu kan ze ook daadwerkelijk zien waar die heerlijke geur vandaan komt en ze raakt er helemaal door in vervoering.

Tientallen bloeiende vlinderstruiken. Wit, roze, paars. Ze zien er allemaal even aantrekkelijk uit. Het is moeilijk om te kiezen. Ze fladdert wat in het rond, gaat even zitten op één van de bloemen, steekt haar slurfje uit om te proeven van de zoete nectar en gaat dan door naar een volgende bloem.

Er zijn tientallen andere vlinders. Ze vliegen om haar heen, komen soms even naast haar zitten. Proeven van dezelfde bloem. Dat is goed. Er is genoeg voor iedereen. Sommigen lijken op haar, al vindt ze zelf natuurlijk dat zij de mooiste vleugels heeft. Fluweelzacht en onbeschadigd. Diep oranje, pikzwart en helder wit. Dat zijn haar kleuren. Ze draagt haar vleugels met trots.

Net als ze weer van bloem wil verwisselen, vangt ze iets op met haar antennes. Vlinder kijkt verward om zich heen. Zoiets raars heeft ze nog nooit opgevangen. Daar is het nog een keer! Van schrik klapt Vlinder haar vleugels dicht en draait een rondje op de bloem. Er is niets vreemds te zien. De andere vlinders zitten allemaal rustig te eten of dansen door de lucht en lijken niets gehoord te hebben. Misschien is er iets mis met haar antennes of heeft ze na haar lange reis teveel nectar ineens gegeten. Ze vliegt naar een tegenoverliggende groene struik waar ze onder een groot blad in de schaduw gaat zitten.

Dan hoort ze het weer, luid en duidelijk, en plots weet ze wat er gebeurt. Haar lijfje begint te trillen. Ze heeft wel eens gehoord van vlinders die ingezet worden als helpers, maar ze had niet gedacht dat zij daar ooit voor uitgekozen zou worden. Ze beweegt haar antennes nog eens voorzichtig om er zeker van te zijn dat ze de boodschap goed heeft verstaan en vliegt dan weg.

Niet veel later bereikt ze haar bestemming. Het is een aantrekkelijke tuin die vol staat met bloemen. Er zijn mensen. Ze zijn vrolijk. Er is een feestje. Er wordt gelachen, gegeten en gedronken. Ze fladdert in sierlijke rondjes boven de tuin. De blauwe lavendel in de border geurt sterk in de warme zomerzon. Bijna wordt ze erdoor afgeleid. Maar dan ziet ze haar. Het mens. Ze staat tussen al die andere mensen in de tuin. Het mens wat niet echt aanwezig is. Ze ziet haar gezicht. Ze ziet de lach op haar gezicht, een lach die mechanisch is, en nog voor ze de boodschapper ontdekt die naderbij komt, weet ze dat dit het mens is voor wie ze is geroepen.

De boodschapper staat nu naast het mens, kijkt naar het mens, maar het mens reageert niet. Het is te ver in gedachten om de aanwezigheid van de boodschapper te voelen.

Dit is het moment voor Vlinder om te doen waarvoor ze geroepen is. Ze vliegt naar beneden, cirkelt een klein rondje vlak voor de ogen van het mens en strijkt dan neer op haar arm.

Het mens knippert met haar ogen, haar lippen wijken een stukje uiteen.

Vlinder beweegt langzaam haar vleugels op en neer. Verschillende beelden schieten nu door haar heen. Beelden van de boodschapper en het mens in vroeger tijden. Dichtbij elkaar. Liefde is wat Vlinder voelt, heel veel liefde.

Er verschijnen nu druppels in de ogen van het mens, maar er verschijnt ook een glimlach om haar lippen, de mooiste glimlach die Vlinder ooit heeft gezien.

Het mens slaakt een diepe zucht.

Vlinder ziet hoe de glimlach de natte ogen van het mens bereikt, dan haar hart en ziel.

Enkele seconden gaan voorbij en dan is het alweer tijd voor Vlinder om te gaan. Ze heeft haar missie volbracht. De boodschapper bedankt haar en zij bedankt de boodschapper, omdat hij speciaal voor haar gekozen heeft, en terwijl het mens en de boodschapper haar allebei nakijken, fladdert ze tevreden weg.

©S. Van Deudekom