Hakkie, takkie, weg zakkie!

Gisteren kwam ik buiten een buurtbewoonster tegen met haar drie teckeltjes, of …
Eén, twee…huh? Waar was nummer drie gebleven?
Haar jongste teckel, Bram, bleek de laatste weken kuren te hebben. Hij is niet zo lang geleden gecastreerd en sindsdien is hij nogal uit zijn hum.
Nu worden reuen over het algemeen juist een stuk rustiger na een castratie, maar nee, Bram niet. Hij luistert niet meer en is vervelend en snauwerig tegen andere hondjes. Arme Bram, dacht ik. Hij voelt zich vast aangetast in zijn mannelijkheid.

Mijn hond Hobey moest het afgelopen zomer ook ondergaan. Hij zat zichzelf zo verschrikkelijk in de weg. Hij had geen rust meer in zijn kont, maakte ruzie en steeds vaker lag hij hevig te trillen en te piepen, zo zielig.
Hij ontsnapte meerdere malen uit de tuin. Dan ging hij verlangend voor de deur van een buurhondje (lees: lekker teefje) zitten, om haar en haar baasjes, zijn meest verleidelijke serenade te brengen. Jankend als een wolf, zong hij om hun aandacht.
Hij presteerde het zelfs om bijna de plas over te zwemmen, waaraan wij wonen, omdat aan de overkant een hondje (lees: nog lekkerder teefje) werd uitgelaten. We moesten hem met ons bootje achterna varen om hem uit het water te vissen. Dat was wel zo’n beetje de druppel dus HAKKIE, TAKKIE, WEG ZAKKIE!
Nu is hij rustig en gehoorzaam. Hij kan weer al zijn aandacht besteden aan het sjouwen met stokken, het speuren naar konijntjes en het apporteren van ballen. Zijn eigen ballen zijn al lang vergeten…

Niet veel later kwamen we haar weer tegen, deze keer met Bram. Met enige terughoudendheid liet ik Hobey naar hem toegaan en wat er toen gebeurde, was zo grappig. Het vroeg gewoon om een menselijke interpretatie.

‘Hé Bram. Hoe gaat het?’ vroeg Hobey, terwijl hij kwispelend dichterbij kwam.
‘Klote,’ zei Bram verdrietig. ‘Ze hebben m’n ballen weggehaald. Ik voel me net een mietje.’
Hobey stak zijn neus in zijn oor. ‘Ach wat vervelend voor je. Ik weet wat het is. Ik heb ook geen ballen meer.’
‘Echt waar?’ zei Bram. Zijn staart zwaaide voorzichtig heen en weer.
‘Ja, echt. Je bent niet de enige en het went vanzelf.’ Hobey haalde zijn neus uit zijn oor en stak zijn poot naar hem uit. ‘Kop op, joh.’
‘Maar ik ben verminkt.’
Hobey keek onder zijn buik. ‘Je ziet er bijna niets van.’
‘Echt niet?’ vroeg Bram.
Hobey bekeek en besnuffelde zijn litteken. ‘Nee, echt niet.’
Bram was opgelucht. Misschien viel het dan toch allemaal mee.
‘Volgende keer weer spelen?’ vroeg Hobey, die weer zijn poot naar hem uitstak.
‘Doen we!’

Copyright: S. van Deudekom

Schrijfboost!

Na mijn laatste cursusavond ‘creatief schrijven’ bij Writerskitchen, waren er verschillende mensen die het eigenlijk wel jammer vonden dat het alweer voorbij was, waaronder ikzelf. We besloten daarom zonder onze docente, Kathy Mathys, verder te gaan, want het is immers de perfecte manier om elkaar te motiveren. Alleen het praten met gelijkgestemden over het schrijfproces geeft al een enorme BOOST.

Gisteravond was het dan zover, de eerste bijeenkomst…

We hadden elkaar vorige week een stukje tekst toegestuurd, waarvoor we graag feedback wilden ontvangen.
Super! Ik stortte me als een hongerige wolf op de verhaaltjes! Op een gegeven moment ben je namelijk al zo lang bezig met je eigen verhaal, dat het wel eens lekker is om je aandacht even helemaal op het schrijfproces van een ander te storten. Feedback is als een cadeautje voor mij. Het is leuk om te krijgen, maar misschien nog wel leuker om te geven, want het is gewoon geweldig als je iemand kunt helpen, een BOOST kunt geven.

Het krijgen van feedback is enorm spannend. Je verhaal komt uit jou voort. Het is min of meer je kindje en je wilt het eigenlijk een beetje beschermen. Je stelt je kwetsbaar op.
Maar het is zo verhelderend! Iedereen leest het verhaal anders. Je weet van te voren niet wat het met iemand gaat doen, wat het bij iemand los zal maken. Je kijkt ineens op een andere manier naar je eigen verhaal, door de ogen van een lezer…

Tijdens het evenement SCHRIJF2014, vertelde auteur David Mulder hier ook over. Je schrijft een boek met een bepaald gevoel of misschien zelfs met een bepaalde boodschap, het wordt uitgegeven en wat er daarna mee gebeurd, weet je gewoon niet. Waar, wanneer en hoe iemand het boek leest, blijft een raadsel voor een auteur: Komt de boodschap over zoals jij het bedoelde?

Ik vond onze eerste bijeenkomst een succes! Het was een ontspannen, leuke en zeer motiverende avond.
Op naar de volgende!

Terug in de tijd …

In 2007 bracht ik een Engelstalig boek uit in eigen beheer.

Wat oorspronkelijk alleen was bedoeld voor mijn idool Josh Groban, werd een klein succes!

Ik ontdekte de Amerikaanse zanger Josh Groban toen ik op een avond naar de serie Ally McBeal keek, waarin hij een gastrol had. Toen hij begon te zingen, viel mijn mond letterlijk open. Zijn muziek is een inspiratie voor velen en zo ook voor mij. Ik was direct een fan!

Als fan wilde ik hem op een speciale manier bedanken voor zijn bijdrage in de wereld van muziek. Ik besloot daarom een boek voor hem te maken over mijn avonturen als fan in de vorm van gedichten, andere teksten en foto’s. Natuurlijk wilde ik hem dit uiteindelijk ook overhandigen, maar dat was van latere zorg. Ik begon…

‘But then there was a man. A man with a voice and his name was Josh Groban. He just sang a song and everything changed. I was reborn.’

Terwijl ik bezig was met dit project, liet ik op een goede dag mijn hondje uit. Destijds woonde ik nog in de binnenstad van Den Bosch. Ik liep in de buurt van het Brabants Dagblad, toen ik aangesproken werd door een vreemde man met een grote baard. Ik weet nog dat ik dacht: wat moet die rare vent nu van me? De man bleek heel erg vriendelijk. Hij zei dat hij mij regelmatig met mijn kooikerhondje zag lopen als hij aan het werk was. Het bleek dat hij net zo gek was op kooikerhondjes als ik. Ik vroeg hem waar hij dan werkte en hij wees naar het gebouw van het Brabants Dagblad.
‘Ow wat leuk!’ riep ik. ‘Daar zou ik ook wel willen werken.’
Hij begon te lachen en vroeg mij of ik schreef. Ik begon te vertellen over mijn project, waarna hij zich aan mij voorstelde en mij zijn kaartje gaf. Als ik klaar was, wilde hij dat graag weten.

Soms denk ik wel eens dat dat het moment is geweest dat de zogeheten bal is gaan rollen. Het gaf me een goed gevoel dat er iemand was die het interessant vond wat ik deed. Dat gevoel ga je uitstralen en uitdragen en er komt iets op gang. Het universum werkt ineens mee op een manier die je nooit voor mogelijk hield.

Natuurlijk zat ik door het schrijven van mijn boek en het volgen van nieuws over Josh op verschillende forums, overal met mijn neus bovenop. Ik hield alles in de gaten. Dankzij een mede-fan kreeg ik de uitzonderlijke kans om Josh kort te ontmoeten tijdens zijn Cd-presentatie in Berlijn. Daar had ik de mogelijkheid hem over mijn boek te vertellen. Hij vond het geweldig en hij was heel benieuwd naar het eindresultaat. Als dat geen motivatie is, dan weet ik het ook niet meer!

Er waren steeds meer mensen, andere fans van Josh, die geïnteresseerd raakten. Plotseling was dat wat ik maakte niet alleen voor mijn idool, maar ook voor zijn fans. Fans uit Nederland, Duitsland en zelfs Amerika! Er was een kleine uitgeverij die het uit wilde geven, maar het was zo’n persoonlijk project dat ik besloot het in eigen beheer te houden. Ik kwam in contact met een Amerikaanse fan die heel graag mijn boek wilde redigeren. Dat was natuurlijk geweldig! Samen met mijn vader ontwierp ik de cover en toen ik een eerste oplage had laten drukken, belde ik de journalist. Het verhaal rondom mijn project kwam groots in het Brabants Dagblad te staan.

Niet lang daarna werd ik door iemand van Omroep Brabant Radio gebeld. Hij wilde mij graag telefonisch interviewen tijdens de uitzending. Het interview werd vlak na mijn boekpresentatie afgenomen.

De redactie van Omroep Brabant televisie, die toevallig net bezig was met een item over ‘het fan zijn’, kreeg er ook lucht van en zo zat ik op een goede dag ook met een cameraploeg in mijn huiskamer. Het moest niet gekker worden!! Maar dat werd het wel…

Want dat waar ik zo hard voor gewerkt had, gebeurde!! Ik mocht mijn boek, na het concert in Amsterdam, persoonlijk aan mijn idool overhandigen. Mijn doel was bereikt! Mijn droom was uitgekomen!

Josh signeerde één van mijn boeken voor mij. Hij schreef:

‘You wrote a book! How cool is that?! I’m deeply flattered and honored to have a fan like you. Thank you!’

 

 

Gespreksstarter

Een tijd geleden was ik met mijn man in een spelletjeswinkel. Daar verkochten ze ook allerlei kaartspellen. Tussen al die spellen vond ik het spelletje: Gespreksstarter.
Het is een spel, dat zoals het woord eigenlijk al zegt: het gesprek op gang moet brengen. Op de kaarten staan de meest uiteenlopende vragen. Vragen die je soms echt aan het denken zetten. Ze kunnen ook leuke discussies teweeg brengen en soms leer je iemand op een hele andere manier kennen.

Toen ik gisteren in de kast aan het rommelen was, kwam ik de kaarten weer tegen en ik dacht: laat ik eens even kijken. De kaart met de volgende vraag trok mijn aandacht:

‘Als je maar drie woorden mocht gebruiken voor de rest van je leven,
welke woorden zou je dan kiezen?’

Tja, geef daar maar eens even antwoord op. Dat is niet zo gemakkelijk hè?
Een vriendin van mij zei meteen: ‘Geloof, hoop en liefde,’ waarop ik zei: ‘en wat kun je daar dan mee?’ Natuurlijk, het zijn drie mooie woorden, maar kun je iets met die woorden bereiken?

Stel iemand dreigt je op straat te overvallen en het enige wat je kunt roepen is: ‘GELOOF! HOOP! LIEFDE!’ Ik geloof niet dat er dan mensen zullen zijn, die door hebben dat je hulp nodig hebt. Ze zullen eerder denken: wat is dat voor koekwous!

Als je voor het altaar staat, wil je toch JA kunnen zeggen tegen de man of vrouw tegenover je? Of NEE natuurlijk, maar dan moet je jezelf afvragen wat je daar überhaupt doet.

Hoe vaak in het dagelijkse leven beantwoord je een vraag niet met JA of NEE? Meestal komt daar dan nog het één en ander achteraan, maar in principe kom je met die twee kleine woordjes al een heel eind. Je kunt aangeven wanneer je iets NIET wilt en wanneer je iets WEL wilt. Best belangrijk, lijkt mij.

Het ging echter niet om twee woorden, maar drie. Het derde woord is me tot nu toe nog steeds een raadsel. Als ik het weet, laat ik het weten!

Ik ben ook wel benieuwd naar de drie(of twee) woorden die jullie zouden kiezen dus schroom niet en reageer! 🙂

Stoplichtromance

Het langzame tikken, bijna voorbij
klopt het jouwe als de mijne
Sneller dan voorheen

Drie, twee, één, ik zie het gebeuren
rood was als de liefde
bracht ons zij aan zij

Snel verdwenen, bij iedere stap
neus in de wind
passie vervlogen

Copyright S.van Deudekom

Een geheime plek

Hier is rust. Rust en stilte. Soms is het zelfs alsof de wereld daarbuiten niet bestaat. De chaos, de problemen, de mensen die je omver duwen of aan je trekken, ze bestaan even niet meer en dan beeld ik mij in dat dit een geheime plek is. Dat dit park achter de dijk niet zichtbaar is voor anderen en ik me hier kan verstoppen. Vanuit de serre kijk ik uit over de plas. Gisteren stond er veel wind. De schuimkoppen stonden op het water en ik hoorde de boot de gehele dag ritmisch tegen de zijkant van de steiger bonken. Nu is het wateroppervlak zo glad als een spiegel en kan ik er de voorbijdrijvende wolken in zien. De watervogels die gisteren nog beschutting zochten in de sloten, zijn teruggekomen. Ik kijk naar het zwanenkoppel, onafscheidelijk en weer met zijn tweeën. Een paar weken geleden kregen de jongen vliegles en wist ik dat het niet lang meer zou duren. Nu zijn ze verdwenen en hebben vader en moeder het druk met het verdedigen van hun territorium want ze dulden hier geen andere zwanen. Het is hun plas, hun thuis. Iedere indringer wordt direct verjaagd. Was ik maar een beetje zoals een zwaan, standvastig en niet bang om te vechten voor mezelf en mijn plek in deze wereld. Mijn twee eendjes zwemmen langs en draaien hun kopjes opzij. Ze zien me staan achter het grote raam en hopen waarschijnlijk dat ik naar buiten kom om ze te verwennen. Via het houten trapje komen ze uit het water. Al snel staan de twee dikzakken brutaal kwakend op de vlonder en dat terwijl het eerst van die bangeschijters waren. Aan het begin van deze zomer zwommen ze nog weg zodra ik in de buurt kwam, maar ik had geduld en het duurde dan ook niet lang tot ze handtam waren. Ik tuur naar de overkant van het water. De herfst heeft zijn intrede gedaan. Je ziet de kleuren van de bomen aan de overkant met de dag veranderen. Ook de tuin ziet er al kaal uit. Vorige week besloot mijn man de knotwilgen alvast te snoeien. Ineens kon ik de overbuurvrouw aan de andere kant van de sloot weer zien. Ik snoeide de lavendel, trok de eenjarige planten uit de grond, knipte uitgebloeide bloemen uit mijn geliefde vlinderstruiken en plantte alvast bolletjes voor het voorjaar. Verlangend kijk ik naar de lege plek op de vlonder waar niet zo lang geleden nog een hangmat stond. Ja, het zonnebaden en zwemmen is nu echt voorbij. Nog even en ik kan mijn winterjas weer uit de kast trekken. Wie weet, vriest dit jaar de plas helemaal dicht en kunnen we voor het eerst schaatsen. Ach, zo heeft ieder seizoen zijn charme.

Mrs.S and her magical little friends

%d bloggers liken dit: