Muisje

Stil
Gewoon stil
Omdat er even niets te zeggen valt
Omdat er even niets te doen valt
Het lot bracht jou bij ons
En wat hebben we van jou genoten
Lief, dapper schapenkind
Kort was je bij ons
Maar voor altijd in ons hart
Ga nu maar, REN en SPRING
Wees vrij en vrolijk daarboven
We zullen je nooit vergeten
Dag lief Muisje van ons

16-4-2020
➕ 27-05-2020

http://www.schapengeblaat.com

Een beetje raar, maar WHO CARES

Hallo lieve volgers,

Ik ging vanavond voor iets heel anders achter mijn laptop zitten, maar ik dacht: het is eigenlijk wel weer eens tijd voor een blogje.

De laatste keer dat ik een blogje deed, was in oktober vorig jaar. Dat was toen ik jullie vertelde over mijn idee om door de seizoenen heen foto’s te gaan maken met kaboutertjes en seizoensfeetjes.

Ik moet zeggen, het idee was leuk, de uitvoering is nog veel leuker!

Ik heb er zoveel plezier in, dat had ik niet verwacht. Ik maak nu niet alleen foto’s, ik verzin er ook verhaaltjes bij, en zo nu en dan knutsel ik zelfs iets in elkaar wat ik dan weer gebruik op een foto, en dat allemaal zoveel mogelijk met spulletjes uit de natuur. Het is een heerlijke bezigheid!

Tja, een beetje gek is het soms wel. Ik ben immers toch een volwassen vrouw die met poppetjes “speelt” , maar WHO CARES! Ik niet in ieder geval en als iemand me raar vind, dan is dat maar zo. Ik kan er niet wakker van liggen. Waar ik wel wakker van kan liggen, is een nieuw ideetje of verhaaltje waar ik over nadenk. hahaha.

Ik was me altijd al erg bewust van de kleinste dingen in de natuur, maar nu zie ik ze nog sneller en nog vaker. Het is ook erg gaaf om datgene te vinden waar je naar op zoek bent om die ene foto te kunnen maken die je in gedachten hebt, zoals bijvoorbeeld het sneeuwklokjesbos laatst. Zonder de kabouters en seizoensfeetjes was ik daar niet naar op zoek gegaan. Nu heb ik er een paar uur rondgelopen om foto’s te maken, en heb ik intens genoten van de schoonheid om me heen. Het geeft energie!

Voorlopig blijf ik hier dus lekker mee doorgaan en blijf ik de foto’s en verzinsels met jullie delen. Ik deel ze trouwens ook op Instagram waar de seizoensfeetjes en kabouters een eigen (Engelstalige) account hebben Ze zijn best populair met z’n allen en hebben inmiddels al meer dan 300 volgers, en iedere week komen daar weer nieuwe volgers bij.

Met de schapen gaat het ook goed! Ze hebben het naar hun zin op hun nieuwe plek, maar meer daarover is te lezen en te zien op mijn website schapengeblaat

Tot horens!

Lieve groet Sabine

Geïnspireerd door een paddenstoel

Vorige week was ik op een mooie herfstdag paddenstoelen aan het fotograferen. De vliegenzwam is mijn favoriete paddenstoel. Als ik deze in het bos spot, word ik altijd zo blij als een kind.

Terwijl ik een mooie rode paddenstoel met witte stippen fotografeerde, bedacht ik mij dat er eigenlijk nog iets bij hoorde, een kaboutertje, en dat bracht me op een idee.

Eenmaal thuis zocht ik het internet af naar kaboutertjes, maar niet zomaar kaboutertjes, ze moesten natuurlijk wel voldoen aan het beeld wat ik in mijn hoofd had, en zo kwam ik terecht op een site waar ze kleine viltpoppetjes verkopen, seizoensfeetjes wel te verstaan, voor op een zogenaamde seizoenstafel. Steeds meer mensen maken een seizoenstafel binnen. Een plekje in een kast of ergens op de vensterbank waar ze dan specifieke elementjes neerzetten aangepast op een seizoen of een bepaalde feestdag. Ouders doen dit samen met hun kinderen zodat deze de kringloop van het jaar kunnen volgen, maar daarnaast is het ook gewoon heel erg leuk, ook als je geen kinderen hebt, omdat je bewust bezig bent met de charme van ieder seizoen.

De seizoensfeetjes van Ambrosius worden handgemaakt in Roemenië. Ze zijn gemaakt van natuurlijke producten zoals vilt en wol en hebben allemaal een natuurthema.

Ik vond ze meteen helemaal geweldig, en ze waren precies wat ik zocht. Ik werd er helemaal blij van en ik besloot mezelf dan ook meteen zo’n poppetje cadeau te doen met het plan er seizoensfoto’s mee te maken en misschien nog wel iets meer dan dat.

Ik zit meteen helemaal vol met leuke ideeën! Dat geeft energie! Binnenkort ga ik aan de slag met de seizoensfeetjes en ga ik het met jullie volgers delen.


Tot snel!

Gedachten in geschreven woord

Vroeger vertelde ik altijd alles aan mijn moeder. Dat was voor mij de normaalste zaak van de wereld dus het was nogal wennen toen dat ineens niet meer kon. Ik begon dingen soms op te kroppen en ik merk dat ik dat, nu ruim acht jaar later, nog steeds wel eens doe waardoor iets soms zwaarder wordt of groter wordt dan het is, alleen omdat ik het aan niemand vertel. Natuurlijk heb ik mijn lieve man, mijn zus, mijn vader, mijn vriendinnen en kennissen, kortom, zat mensen om tegenaan te kletsen en/of mijn hart bij te luchten, maar toch gaat die vlieger niet altijd op, want je kunt niet altijd alles maar aan iedereen kwijt. Niet iedereen staat er open voor. Niet iedereen kan luisteren. En zeker niet iedereen kan luisteren zonder daarna ongevraagd een mening te geven, sterker nog, ik denk of weet eigenlijk van mezelf dat ik dat zelf niet eens altijd kan.

Soms is het echter zo enorm fijn om gewoon even te spuien en te mopperen, even te laten weten wat je dwars zit en niet meer dan dat, toch? Gewoon om het maar kwijt te zijn. Even je gedachten hardop uitspreken. Even hardop boos of gefrustreerd zijn ergens over, soms over iets of soms over niets, gewoon om het makkelijker een plaatsje te kunnen geven of om het daarna gewoon los te kunnen laten.

Bij jou kon dat. Ik mis dat zo. Ik mis jou zo. Waar ben je, kun je me nog horen?

Het is net zoiets als met een nare droom, een nachtmerrie. Ik denk dat velen van jullie zich nog wel kunnen herinneren hoe je als kind huilend en angstig wakker kon worden, en dat je vader of moeder dan aan je vroeg wat je gedroomd had. Waarschijnlijk durfde je dat dan niet te vertellen, want het was veel te eng om het hardop te zeggen. Je weet ook vast nog wel dat je vader of moeder dan tegen je zei dat je het juist hardop moest vertellen, dan zou het niet meer zo eng zijn en dat was ook echt zo. Daarna kon je meestal weer rustig verder slapen.

Maar wat als je nachtmerrie werkelijkheid blijkt te zijn. Als erover praten het niet minder eng maakt, niet minder groot of minder verdrietig maakt.

Een paar weken geleden kreeg ik slecht nieuws te horen over één van mijn lieve vriendinnen, die de afgelopen twee jaar vocht tegen borstkanker en nog maar net haar revalidatieperiode had afgerond. Vorige maand nog vertelde de oncoloog haar dat ze pas over een half jaar terug hoefde te komen, want alles was goed…Nu een maand later, na het ontdekken van een ander knobbeltje op een andere plek, blijkt de kanker, deze sluipmoordenaar, toch zijn sporen te hebben achtergelaten in haar longen en lymfeklieren. Een klap in haar gezicht en niet alleen in dat van haar…hoe moet het zijn om te weten dat er iets in je huist, iets wat niet of in ieder geval heel moeilijk te stoppen is. Je te realiseren dat de strijd die je opnieuw aangaat misschien niets meer uit zal halen. Te weten dat je leven misschien sneller afgelopen is dan je denkt.

Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe dat voor jou was. Hebben we daar ooit over gesproken?

Ik heb helaas vaker te maken gehad met kanker om me heen. Mijn moeder overleed aan deze verschrikkelijke ziekte. Nu ik er weer van dichtbij mee te maken krijg, denk ik vaak terug aan de tijd dat mijn moeder ziek was. Dat is niet te voorkomen.

Ik weet nog dat ik met mijn vriendin mee ging naar het ziekenhuis waar ze chemotherapie kreeg en haar pruik ging passen. Ik realiseerde me ineens zo sterk dat mijn moeder dit ook allemaal precies zo meegemaakt heeft, maar ik ben daar nooit bij geweest.

Papa ging altijd met je mee. Hij heeft je in alles bijgestaan.

Ik moest echt een paar keer slikken om mijn emoties in bedwang te houden, want…

Waarom ben IK niet met je meegegaan om je te steunen? Heb ik dat überhaupt ooit aan je gevraagd? Heb ik je tekort gedaan door er niet voor je te zijn op die momenten?

Ik weet best wat mijn moeder nu zou zeggen, want ik weet dat het haar streven was om een zo normaal mogelijk leven te leiden voor zo lang dat kon. Te genieten zo lang dat kon. Altijd positief in het leven te blijven staan. Haar ziekte zoveel mogelijk naar de achtergrond te verdrijven voor haarzelf en voor haar gezin. Ze heeft mij en mijn zus zoveel mogelijk beschermd tegen alle ellende. Dat is haar gelukt, want nu terugkijkend zijn het vooral fijne herinneringen die de overhand hebben en ik denk dat dat precies is wat ze heeft gewild.

Ik ben trots op je mama, hoe jij het gedaan hebt.

Ik zal mijn vriendin op alle mogelijke manieren bij staan. Ik vroeg haar laatst wat ze van me nodig heeft, wat ik voor haar kan doen. Gewoon er zijn is wat ze zei en dat is dus ook wat ik zal doen.

Misschien wilde ik dit alles gewoon even kwijt. Mijn gedachten uitspreken, maar dan via het geschreven woord, al had ik juist hierover natuurlijk het liefst gewoon even met mijn moeder gepraat…

Stilgevallen

Zoals jullie weten begon ik half juni vol enthousiasme te werken aan een nieuw verhaal. De personages met hun verhaal, spookten constant door mijn hoofd. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Ik schreef vier hoofdstukken in drie maanden. De vierde maand, oktober, merkte ik dat ik regelmatig stilviel tijdens het schrijven. Het wilde niet meer zo vlotten. Ik raakte daar lichtelijk geïrriteerd en gedeprimeerd van, ik maakte me zorgen, want het is denk ik wel het meest frustrerende wat je als schrijvend mens kan overkomen. Je wilt wel, maar het lukt niet. In november viel ik helemaal stil, op een paar goed bedoelde pogingen na, gebeurde er niets meer. Nu is het december. We gaan weer richting de feestdagen. Buiten is het koud en nat, ideaal om achter de computer te kruipen en te verdwijnen in een andere wereld, de wereld waarin mijn personages zitten te wachten tot ik weer eens wat ga doen. Ik heb er alleen geen zin in. Soms denk ik wel eens dat ik een haat-liefde verhouding heb met het schrijven, althans zo voelt het. Ik hou van schrijven, het hoort bij mij, het is een deel van wie ik ben, maar aan de andere kant haat ik het ook enorm. Ik haat het gevoel wat het me geeft als het niet wil lukken. Het gevoel niet goed genoeg te zijn, te falen, waardeloos te zijn. Het is een erg vervelend gevoel en het werkt zeker niet inspirerend. Ik had me voorgenomen mezelf niets op te leggen, dit project zou ik puur voor mijn plezier doen, zonder druk, zonder deadlines en toch…toch ben ik nu enorm teleurgesteld in mezelf. Ik heb momenteel de kracht niet om door te zetten, om door te ploeteren tot er wel weer iets fatsoenlijks op dat scherm staat, en ik vraag me af hoe dat komt. Misschien ben ik wel te streng voor mezelf, moet ik het gewoon loslaten en het nu laten zoals het is, maar dat maakt me weer bang. Bang om het contact met mijn personages te verliezen en daarmee langzaamaan ook hun verhaal waaraan ik ben begonnen. Ach, vanavond heb ik in ieder geval weer iets geschreven en al was het niet datgene wat ik gehoopt had. Ik heb in ieder geval even mijn hart gelucht en wens iedereen alvast hele fijne feestdagen toe en een goed uiteinde!

De eerste stappen

Het is nu een week of drie geleden dat ik mezelf min of meer heb vrijgemaakt voor een nieuw schrijfavontuur. Het verhaalidee wat toen vrijwel meteen door mijn hoofd begon te spoken, kreeg daarna in razendsnel tempo steeds meer vorm en ik kan nu wel zeggen dat de basis is gelegd. De grote lijnen zijn uitgedacht en uitgeschreven.
Ik heb me de afgelopen week volledig gestort in de research, want ook al schrijf ik fictie, dingen moeten wel kloppen en geloofwaardig zijn. Ik heb dan ook meerdere interessante gesprekken gehad met ervaringsdeskundigen. Allemaal hebben ze met plezier uitgebreid de tijd voor me genomen en aangeboden me in de toekomst te helpen mocht ik nog meer willen weten. Ze hebben me nu al enorm geholpen en daar ben ik erg dankbaar voor. Omdat het verhaal in mijn hoofd zit, er steeds meer bijkomt en ieder personage me van alles te vertellen heeft en dat soms op de raarste momenten, wordt het soms een beetje een chaos in mijn koppie. Ik krabbel dus regelmatig wat in een opschrijfboekje, gebruik een dictafoon als ik aan het wandelen ben, maak soms wat foto’s hier en daar en heb thuis een hele tijdlijn gemaakt met stickers en post-its zodat ik het overzicht kan houden. En nu moet ik aan de gang. Dat wat in mijn hoofd zit moet op papier komen, best een hele uitdaging kan ik je zeggen. Ik heb hierover gesproken met mijn oud schrijfdocente Kathy Mathys. Zij is naast docente ook journaliste, recensente en auteur. Recentelijk is haar tweede boek Verdwaaltijd gepubliceerd. Zij gaf me een aantal goede tips waaronder: beginnen! Research kan ook tijdens het schrijven. Voorzichtig heb ik nu dan ook de eerste stappen gezet. Een tweede goede tip: wees niet te perfectionistisch, alles kan nog aangepast worden. Dat is een lastige, want ik ben een perfectionist en ik vind het altijd moeilijk om door te gaan als ik nog niet helemaal tevreden ben over hetgeen ik al geschreven heb. Ik ga in ieder geval mijn best doen en wat ik vooral ga doen is GENIETEN. Dat doe ik nu al. Ik heb nog nooit zo’n plezier gehad in het schrijfproces.