Kus

Tijdens mijn avondwandeling rond de plas met mijn hondjes, liep ik in alle stilte na te denken. In gedachten praatte ik tegen mijn moeder. Ik vertelde haar dat ik diep vanbinnen geloof dat zij en andere overleden dierbaren er op een bepaalde manier nog zijn, maar dat het soms wel verdomd moeilijk is om daar aan vast te houden, omdat je niet meer met ze kunt praten, ze niet meer kunt zien en ze niet meer even een knuffel of een kus kan geven. Op dat moment liep ik de bocht om, keek uit over het water en keek naar de lucht die oranje begon te kleuren door de ondergaande zon en ik zag het kusje wat aan de hemel stond. Voor mij was dat een teken, een cadeautje, een kusje terug. Een ander zou misschien denken wat nou kusje terug, het zijn gewoon de strepen van een paar vliegtuigen die elkaar gekruist hebben, en dat is feitelijk natuurlijk ook zo, maar het gaat niet om dat kruisje in de lucht, maar om het moment waarop ik het zag. Dat specifieke moment, alsof het zo heeft moeten zijn dat ik juist op dat moment naar boven keek, alsof dat zo gestuurd werd. Ik blijf het altijd zeggen: toeval bestaat niet.

7 thoughts on “Kus

Comments are closed.